انسان به فطرت خود نيازمند محبت است و با هيچ چيزي چون محبت نمي‌توان آدمي را متحول ساخت و او را به سوي كمال سير داد. محبت سر منشأ تربيت نفس‌ها و نرم شدن دل‌هاي سخت است. به بيان استاد شهيد مرتضي مطهري: «تاثير نيروي محبت و ارادت در ذايل كردن رذايل اخلاقي از دل از قبيل تاثير مواد شيميايي بر روي فلزات است، مثلاً يك كليشه ساز با تيزاب اطراف حروف را از بين مي‌برد نه با ناخن و يا سر چاقو و يا چيزي از اين قبيل. اما تاثير نيروي عقل در اصلاح مفاسد اخلاقي مانند كار كسي است كه بخواهد ذرات آهن را از خاك با دست جدا كند، چقدر رنج و زحمت دارد؟ اگر يك آهن رباي قوي در دست داشته باشد ممكن است با يك گردش همه آنها را جدا كند. نيروي ارادت و محبت مانند آهن‌ربا صفات رذيله را جمع مي‌كند و دور مي‌ريزد. خودي آدمي و هويت انساني او با محبت شكوفا مي‌شود، زيرا محبت گوهر وجود آدمي را جلا مي‌دهد و زنگارهاي آن را مي‌زدايد و چون اكسيري انسان را متحول مي‌سازد و به انسان شور و شوق زندگي و قوت و قدرت پايندگي مي‌بخشد و به زندگي معنا مي‌دهد.»

محبت عامل مهم در سلامت روحي و اعتدال رواني انسان است. استواري شخصيت و سلامت رفتار آدمي تا اندازه زيادي به محبتي بستگي دارد كه در زندگي مي‌بيند. محيط خانوادگي آكنده از محبت، سبب تلطيف عواطف و رشد فضايل در افراد مي‌شود. كساني كه در محيطي با محبت پرورش مي‌يابند، به ارجمندي مي‌رسند و مي‌آموزند ديگران را دوست بدارند و در اجتماع رفتاري انساني داشته باشند. با گرماي محبت است كه زندگي معنا مي‌يابد و استعدادهاي انسان شعله مي‌كشد و انگيزه تلاش و خلاقيت فراهم مي‌شود.

امام صادق(علیه السلام) مى فرماید:

لَیْسَ مِنَّا مَنْ لَمْ یُوَقَّرْ كَبیرَنا وَلَمْ یَرْحَمْ صَغیرَنا (1)

آن كس كه نسبت به بزرگترها احترام نگذارد و به كوچكترها محبّت نكند از ما نیست.

شرح كوتاه

جامعه انسانى همانند كاروان پردامنه اى است كه دائماً در حركت است، نوزادانى از مادر متولّد مى شوند، كودكان بزرگ، و بزرگ ها پیر پیران از دنیا مى روند، و هیچ كس از این ره سپردن مستثنا نیست.

در این میان بزرگترها معمولا تجربه بیشتر و بینش عمیق تر دارند و در دوران عمر خویش - چنانچه وظیفه شناس بوده اند - منشأ خدمات فراوانترى شده اند و تمام محاسبات حكم مى كند كه مورد احترام باشدو جوانان و نوجوانان حرمت آنان را نگهدارند.

و كوچك ترها چون نورسند و در آغاز زندگى، باید مورد محبّت قرار گیرند و با دلسوزى كامل پایه هاى سعادتشان به دست بزرگترها گذارده شود، و این است راه و رسم یك جامعه انسانى و مترقى.

1.اصول كافى، جلد 3، صفحه 253.

كتاب 150 درس زندگی

يکی از ویژگیهای رسول گرامی اسلام، رحمت عام و فراگیر آن گرامی نسبت به تمام اهل عالم است. ولادت پیامبر صلی الله علیه و آله درخشش نور رحمت و محبّت بر سر تا سر گیتی بود. خدای تعالی از مادری همانند حضرت آمنه علیهاالسلام بزرگ ترین ارمغان بشریت و مظهر عطوفت و رحمت را به انسانهای خسته از خشونت و کینه و عداوتهای شیطانی تقدیم داشت.

خدای عالمیان در مورد پیامبرش فرمود: «وَما أرْسَلْناکَ إلاّ رَحْمَةً لِلْعالَمینَ»⁽¹⁾؛ «و تو را جز رحمتی برای جهانیان نفرستادیم.»

و پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمود: «إنَّما بُعِثْتُ رَحْمَةً⁽²⁾؛ من برای رحمت مبعوث شده ام.»

به راستی که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله جلوه بارز زیباترین صفات الهی از جمله رحمت، محبت، شفقت، مودّت، رأفت و عطوفت است. و پیشوایان معصوم علیهم السلام به ما آموخته اند که خداوند متعال را با این نامها صدا بزنید که: «یا حَبیبَ مَنْ لا حَبیبَ لَه، یا رَفیقَ مَنْ لا رَفیقَ لَه، یا أنیسَ مَنْ لا أنیسَ لَه، یا راحِمَ مَنْ لا راحِمَ له، یا شَفیقَ مَنْ لا شَفیقَ له...»⁽³⁾ که یادآور محبت و مهر و رحمت حضرت رب العالمین است. او معدن مهر و رحمت است و مهربانان را دوست دارد.

اساسا اگر رشته رحمت و محبت از زندگی انسانها و حتی حیوانات بریده شود، نظام زندگی از هم گسسته خواهد شد. این رشته محبت موجب می شود که انسانها و حیوانات در حفظ و نگهداری فرزندانشان کوشش کنند و ارتباطات میان همدیگر را برقرار سازند. به راستی اگر مهر و عشق و علاقه را از روابط اجتماعی و فردی انسان بگیرند، چه اتفاقی خواهد افتاد؟

امروزه در اثر کم رنگ شدن مهر و عاطفه در روابط انسانی در کشورهای پیشرفته و صنعتی، فجایع عظیمی رخ می دهد. آیا تمدن مادی و حکومت علم و تکنولوژی و پیشرفتهای ظاهری می تواند جایگزین مهمترین نیاز انسان ـ که همان اقناع غریزه مهرورزی و محبت  است ـ بشود؟ قطعا پاسخ منفی است و انسان بدون عاطفه و رحم و محبت، در آستانه سقوط و هلاک قرار می گیرد.

شماره هاي واحد فرهنگي:09118260711و09111307730

پايگاه اطلاع رساني هيات:heyatmohebban.blogfa.com

پست الکترونیک هیات : heyat_mohebban@yahoo.com

سلام بر صاحب کوی انتظار، همو که انتظار را آفرید و منتظران را در انتظار آفرید تا پی به عیار آنان ببرد، سلام بر او که منجی را آفرید تا انتظار معنا یابد و انتظار بدرخشد و دیده شود. 
 
سلام بر لحظه انتظار، لحظه‌ای که به انسان معنا می‌بخشد و بستر رشد را برای فراهم می‌سازد، سلام بر لحظاتی که انسان منتظر، از پا نمی‌نشیند و می‌کوشد تا خود را احیا کند و خدا را به یاد آورد و برای رهایی، گام‌هایی استوار بردارد.

سلام بر انتظار مومنان، کسانی که خود را می‌شناسد و برای شناختن محبوب دو عالم، یک لحظه کوتاه نمی‌آیند و یک دم، غافل نمی‌شوند و برای شناساندن حضرت دوست، به بی‌خبران، همواره کوشا هستند و خود را در این راه روشن، حاضرند فدا کنند تا عشقشان را به صاحب‌شان نشان دهند.

سلام بر کوی انتظار، وادیی که منتظران را گرد هم آورده تا پناهگاه امنی برای دوستداران رهایی باشد و نشانه روشنی برای شیطان که می‌خواهد بر شمار ناامیدان بیفزاید.

سلام بر صاحب کوی انتظار، همو که انتظار را آفرید و منتظران را در انتظار آفرید تا پی به عیار آنان ببرد، سلام بر او که منجی را آفرید تا انتظار معنا یابد و انتظار بدرخشد و دیده شود.

سلام بر هر کسی که با انتظار پیوند دارد و انتظار را دوست دارد و انتظار را بهترین شیوه‌هایی می‌داند و انتظار را حقیقتی جاری می‌پندارد.

سلام، سلام بر لحظه‌ای که انتظار پایان می‌پذیرد و منتظران نمونه، با کارنامه‌ای درخشان در برابر منجی حاضر می‌شوند و روی‌شان سپید است و دست‌شان پر و ره‌توشه‌شان، نشانه روشن تلاش آنان است.

سلام، سلام بر لحظه‌ای که شیطان نعره می‌زند از درد و می‌لرزد از خشم و می‌ترساند بندگان را، ولی دیگر ترساندن سودی ندارد و ترسیدن، معنایی ندارد.

سلام بر لحظه‌ای که دوره اهریمن به پایان می‌رسد، پایان راهی که از آغاز پایان تلخ آن پیدا بود.

سلام بر لحظه‌ای که انسان به رونق می‌رسد و خرد به جایگاه نخست خود باز می‌گردد و عشق از گزند هوس در امان می‌ماند و بیراهه‌ها مسدود می‌شود.